Crazydoll:Intro
posted on 02 May 2008 10:44 by theblue-wonderland in Black-Novelวันนี้ผมมีนิยายมาลงฮะ
เป็นนิยายที่ผมเป็นคนแต่งกับ ท่าน sapphire
มีลิงค์เต้มๆอยุ่ที่นี่ครับ
http://my.dek-d.com/Writer/story/view.php?id=410626
มันเป็นของเด็กดีนะครับ
ภาษาผิดพลาดประการใด ก็ขออภัยด้วยค่ะ
ขอให้อิ่มอร่อยนะค่ะ
Main name : Crazy Doll
chapter : Intro
Writer:Sapphire , The Blue
Start:
แกร้ง.......
ตะเกียงโคมอันหนึ่งถูกจุดขึ้นท่ามกลางความมืด แสงไฟสลัวๆจากตะเกียงที่ถูกยกขึ้นแขวนเหล็กยาวที่เต็มไปด้วยหิมะเย็นๆ แต่ร่างนั้นดูท่าทีไม่ได้สนใจมันแต่ประการใด
ร่างนั้นสาวเท้าเข้าไปในสุดของห้อง ก่อนจะจุดไฟในเตาผิงให้ลุกโชติช่วงขึ้นมา บรรเทาความหนาว แล้วค่อยๆเติมเศษฝืนลงไปในเตาผิงเก่าๆอย่างแช่มช้า
สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างที่หิมะยังคงตกกระหน่ำ กองหิมะจำนวนไม่น้อยกองพูนขึ้นมาปกคลุมถนน บดบังทัศนวิสัยไปบางส่วน
ชายชราคนถอนใจเฮือกอย่างเหนื่อยหน่ายกับสภาพอากาศที่เลวร้ายเช่นนี้ ก่อนจะลุกขึ้นมา แล้วเดินมาหยุดที่เตาเล็กๆ ก่อนจะจุดเตาและบรรจงชงชาอันหอมกรุ่นสำหรับตัวเองในคืนที่หนาวเหน็บเช่นนี้
หลังจากนั้นชายชราก็เดินมานั่งบนเก้าอี้หนานุ่มข้างเตาผิง แล้วเอื้อมมือไปเปิดแผ่นเสียงเพลงคลาสิกฟัง ท่วงทำนองอันแช่มช้าและแผ่วเบา ไหนผ่านหูไปเอื่อยๆ เสียงเปียโนดังกังวานด้วยท่วงทำนองที่หวานชื่น บรรเลงควบคู่ไปกับเสียงไวโอลีนที่เอ่ยเอื้อนท่วงทำนองที่เศร้าสร้อย ผสมโรงกันออกมาเป็นบทเพลงที่ไพเราะ
ชายชราหลับตาลงช้าๆ สัมผัสความนุ่มนวลของสุนทรียะแห่งเสียงเพลง ใบหน้าที่มีรอยเหี่ยวย่นนั้นดูผ่อนคลายลงไปมาก
หวีด!!
ไม่นานนักเสียงของกาน้ำก็ดังขึ้นปลุกชายชราขึ้นมาจากภวังค์ ดวงตาสีม่วงบิกโพลงขึ้นทันที ก่อนจะค่อยๆยกร่างตัวเองขึ้นมาแล้วตรงไปที่เตาทันที…..
ชายชราเดินกลับมายังเก้าอี้ของตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะวางกาน้ำชากับแก้วกาแฟกระเบื้องเข้าคู่กันลงบนโต๊ะกลมไม้ข้างๆนั้นเอง เขาค่อยๆนั่งลงอีกครั้ง แล้วรินน้ำชาใส่แก้วตัวเอง ควันกรุ่นๆพวยพุ่งขึ้นจากแก้ว ส่งกลิ่นหอมยั่วยวนให้ลิ้มลอง
เขาค่อยๆหยิบแก้วขึ้นมาแล้วจิบมันเข้าไปอึกสองอึกก่อนจะวางลง ก่อนจะสอดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อนอกแล้วหยิบเอาอะไรบางอย่างออกมา ในขณะที่อีกมือเอื้อมไปคว้าแว่นตากรอบสีเหลี่ยมจากเตาผิง แล้วบรรจงสวมมันอย่างช้าๆ...
มือทั้งสองคลี่กระดาษในมือออกอ่าน ก่อนที่สายตาทั้งสองจะไล่ตามตัวอักษรไปอย่างรวดเร็ว ริ้วรอยของความสูงวัยปรากฏให้เห็นบ้างตามไปหน้า เช่นเดียวกับริ้วรอยแห่งความเครียดที่เพิ่มมากขึ้นในแต่ละตัวอักษรที่ไหลผ่านตาไป มือข้างหนึ่งลูบเคราแพะที่มีสีขาวแซมอย่างครุ่นคิด...คิ้วสองข้างขมวดกันแน่นขึ้นเรื่อยๆ แววตาสีม่วงบ่งบอกประกายแห่งความกังวล
ฟ่าว!
ทันทีที่ตัวอักษรตัวสุดท้ายหมดลง กระดาษสีเหลืองครีมแผ่นนั้น ก็ถูกโยนเข้ากองไฟในทันที ก่อนที่มันจะมอดกลายเป็นผงเถ้าไปในพริบตา ในขณะที่เขาเฝ้ามองมันมอดไหม้อยู่ตลอดเวลา
ก๊อกๆๆ!
ทันใดนั้นเองเสียงประตูก็ถูกเคาะขึ้น3ครั้งติดต่อกันอย่างมีมารยาท เขาค่อยถอนหายใจเฮือกอีกครั้งอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะลุกขึ้นไปเปิดประตูอย่างไม่อาจเลี่ยง
“มีธุระอะไร”เขาถามเสียงห้วน ด้วยน้ำเสียงที่แหบห้าว
ที่ธรณีประตูปรากฏทหารหนุ่มสองคน ยืนอยู่ในที่ๆเต็มไปด้วยหิมะ แค่ดูก็รู้แล้วว่าลำบากแค่ไหนที่ฝ่ามา ดาบที่อยู่ข้างหลังของทั้งคู่ห้อยสะบัดไปอีกทาง
“เอ่อ.......ผมเป็นคนของรัฐบาลนะครับ คือท่านกราเซียสั่งให้ข้ามาถามว่าพรุ่งนี้ท่านลาเทียร์ล่าจะไปร่วมพิธีประหารรึเปล่านะครับ” ชายหนุ่มตอบอย่างนอบน้อม ก่อนค้อมศีรษะให้
“มาได้เร็วมากนะ......คนของรัฐบาล……..”เขาพึมพำออกมาเล็กน้อย
“ท่านว่าอะไรนะครับ?”
“เปล่าๆ....ว่าแต่...พิธีประหาร ถึงเวลาแล้วหรือ?”ชายชราเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบช้าอย่างใจเย็น ก่อนที่คิ้วสีขาวนั้นจะขมวดกัน
“ครับ งานมีเวลาพรุ่งนี้เช้า เวลาสิบโมงที่หอนาฬิกาเวสส์ครับ ท่านกราเชียสำทับว่าถ้าเป็นไปได้อยากให้ท่านมานะ
"ครับ”ทหารหนุ่มอีกคนพูด
“นางว่าอย่างนั้นหรือ ได้วันพรุ่งนี้เราจะไป ฝากบอกท่านกราเซียด้วยว่าเราจะไปเจอท่านที่งาน”ชายชราตอบพร้อมยิ้มรับกับทหารหนุ่มสองคน แต่ริ้วรอยแห่งความกังวลยังไม่หายไป
“ครับ”ทหารสองคนตอบรับแทบจะพร้อมกัน ก่อนที่จะก้มศีรษะ แล้วกล่าวขอตัวจากไป ชายชราปิดบานประตูอย่างแช่มช้า ก่อนที่จะเดินไปนั่งที่โต๊ะ แล้วจิบน้ำชาอึกใหญ่ ดวงตาคมสีอเมทิตส์ที่มีแววเผชิญโลกมาส่องประกาย ตาคู่นั้นมองจ้องบานประตูที่ทหารส่องคนไปอย่างแข็งกร้าว
“พรุ่งนี้แล้วหรือ? ข้าจะต้องไปเจอหน้าเจ้าแล้วสินะคาลัวร์”
มันดีมั้ยเนี่ยที่เอามาลงน่ะครับ
เอามาลงเนี่ยดีรึเปล่าเนี่ย
โว้ยไอ้แมวสับสนทางเพศ ดีไม่ดีแกก็เอามาลงแล้วเนี่ย-*-
ขอบคุณค่ะ ถ้าดี...จะเอามาลงต่อ...